Er voltrekt zich een stille, maar diep voelbare verschuiving in het Europese landschap. Joden voelen zich steeds minder thuis, steeds minder veilig. De vijandigheid groeit — op straat, op sociale media, in de politiek en in het publieke debat. De haat is niet nieuw, maar de intensiteit, de schaamteloosheid en de normalisatie ervan zijn dat wel. Is dit geen teken aan de wand? Een wake-up call om onze ogen te openen en onze harten te richten op het land waar we werkelijk thuishoren?