Het was Poerim hier in Jeruzalem. De vrolijkste dag van het jaar. Overal waar je keek waren feestmaaltijden, muziek en blije mensen. Tot het moment dat ik een dronken stem mijn naam hoorde roepen: “Reb Chaim is overleden! Oy, reb Chaim!” Ik keek waar de stem vandaan kwam en zag een jesjiewa-jongen uit onze buurt naar mij toe rennen. “Reb Chaim Kanievsky is overleden! Ik beloof het je. Ik ben niet dronken. Reb Chaim is niet meer. Oyyy". Een paar minuten later loop ik weer langs deze jongen en deze keer vertelt hij een andere buurman over het droevige nieuws. Met een mix van een verbaasde en bezorgde blik op zijn gezicht kijkt deze buurman mij nu aan: "Is het waar?".